Jak urządzona jest ścieżka nauki dla niderlandzkiego jako drugiego języka

Dlaczego to jest osobna ścieżka nauki, a nie łatwiejsza wersja języka

Przedmiot język niderlandzki to nauka o języku: zakłada, że dziecko mówi po niderlandzku i teraz uczy się o tym myśleć. Kto tego języka jeszcze nie ma, potyka się o coś innego, niż ta ścieżka mierzy. Przy pytaniu "które słowo jest rzeczownikiem w het dak is nat?" przeszkodą nie jest część mowy, tylko znaczenie słów dak. A dołączona do tego sztuczka — "zwykle można przed nim postawić de albo het " — działa tylko wtedy, gdy masz już to wyczucie. Arabski ma jeden rodzajnik określony i nie zna rozróżnienia de/het; polski i ukraiński nie mają ich wcale, a turecki ma tylko nieokreślony.

Przycisk tłumaczenia tego nie rozwiązuje. On sprawia, że pytanie staje się zrozumiałe; czego nie sprawia, to żeby ścieżka nauki pasowała. Dlatego jest tu osobna ścieżka.

Drabina

NT2 nie idzie po 1F i 2F, tylko po Europejskim Systemie Opisu Kształcenia Językowego (ERK), z trzema fazami alfabetyzacji pod spodem: Alfa A · Alfa B · Alfa C · A1 · A2 · B1. To rozdzielenie nie jest szczegółem: 1F to nie to samo co A2, a 2F to nie to samo co B1 — to są ramy dla różnych grup docelowych, a ISK sam sprawdza w ERK.

Jest 36 rozdziałów, 108 celów nauczania i 653 zadania, z czego ponad dziewięć na dziesięć ma przycisk odsłuchu. B1 to poziom, na którym samodzielnie bierzesz udział w lekcji i w pracy; do tego zmierza cała linia.

Skąd bierze się kolejność — i skąd nie

Ścieżka nauki musi wybrać, co jest pierwsze. My bierzemy ten wybór z dwóch rzeczy, które są ustalone: z zadań can-do z ERK, które są uporządkowane, i z list słów, które są uporządkowane według tego, jak często słowo występuje i jak bardzo jest potrzebne, żeby nadążyć w nauce po niderlandzku. W obrębie Alfa kolejność pochodzi z Raamwerk Alfabetisering NT2.

To, czego świadomie nie robimy, to wymyślanie własnej kolejności gramatyki. "Najpierw czas teraźniejszy, potem czas przeszły, potem zdanie podrzędne" — na to w Holandii nie ma źródła. Gramatyka wynika tu z zadania: kto się przedstawia, potrzebuje ik heet , kto opowiada o wczoraj — czasu przeszłego, kto tłumaczy, dlaczego coś jest tak, a nie inaczej — szyku zdania podrzędnego. Każdy rozdział nazywa się od zadania; reguła, która się pod tym kryje, jest na kartce przed ćwiczeniem.

Co to daje konkretnie

Rozdział o poleceniach jest na początku A2, i to nie jest przypadek: kto nie wie, co znaczy vergelijk, beschrijf albo leg uit w podręczniku, nie poradzi sobie z żadnym innym przedmiotem. Strona bierna jest tu ujęta jako umiejętność czytania, a nie jako ćwiczenie gramatyczne, bo to jest forma, która dominuje w pismach z gminy — de aanvraag wordt behandeld — i która cię wyklucza, jeśli jej nie rozpoznajesz. Słówko er dostaje pół rozdziału, bo prawie w żadnym języku pochodzenia nie istnieje.

Kartki z regułami i zadania są dostępne w ośmiu językach obok niderlandzkiego. Przy tym przedmiocie tłumaczenie nie jest podpórką, tylko kanałem instrukcji: objaśnienie musi być czytelne w języku, który uczeń już zna.

Alfabetyzacja to osobna oś

Dziecko, które już czyta cyrylicą, potrzebuje przełożenia na inne pismo, a nie alfabetyzacji. Umiejętność czytania we własnym języku jest więc niezależna od poziomu językowego: kto czyta już w innym piśmie, powinien móc wejść na A1, a nie na Alfa A. To jeszcze nie jest gotowe — test wejściowy istnieje przy każdym przedmiocie, ale dla NT2 musi móc wypaść na Alfa C albo A1 bez przechodzenia najpierw przez zadania alfabetyzacyjne.

Co jest takie samo na każdej trasie

Jeden rozdział naraz: następny otwiera się, gdy zdasz test rozdziału na co najmniej 80%. Powtórki idą według celu nauczania i zostają w materiale, który już był. Błędy kosztują energię, a ta sama się z czasem odnawia — nie ma przycisku do kupowania żyć, a aplikacja nigdy nie namawia cię do dalszej nauki.

Zacznij